به جز او کسی را نداریم.......

 

دلم را سپردم به بنگاه دنیا و هی آگهی

دادم اینجا و آنجا و هر روز برای دلم مشتری آمد و رفت و هی این و آن

 سرسری آمد و

رفت .

 ولی هیچ کس واقعا اتاق دلم را تماشا نکرد دلم قفل بود کسی قفل قلب مرا وا

نکرد .

 یکی گفت: چرا این

 اتاق پر از دود و آه است ؟ یکی گفت: چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت: چرا نور اینجا کم است ؟ و آن دیگری گفت: و انگار هر آجرش فقط از غم و

غصه و ماتم است ...

 

 و رفتند و بعدش دلم ماند بی مشتری... ومن تازه آن وقت گفتم

: خدایا تو قلب مرا می خري؟ و فردای آن روز... خدا آمد و توی قلبم نشست . و در را

به روی همه پشت خود بست .  

و من روی آن در نوشتم: ببخشید، دیگر برای شما جا نداریم

از این پس به جز او کسی را نداریم

 

 

 

ما همه تنهائیم....

 بیخودی خندیدیم... که بگوییم دلی خوش داریم،بیخودی حرف زدیم... که بگوییم زبان هم

داریم،ما به هر

 دیواری... آینه بخشیدیم... که تصور بکنیم... یکنفر با ما هست

ای کاش نمی آمدی...

 

آرام بودم . ساکت بودم . شاد بودم . تنها بودم تو آمدی . شاد بودی . شلوغ بودی .وسوسه بودی . تنها بودی . کنارم ماندی . جذاب شدی . غمگین شدی . مرا خواندی . عاشق شدی . مهربان شدی . دلسوز و پر هیجان و ارام در دلم جا گرفتی . غمگین شدم . حساس و مهربان . جرقه شدم . عاشق شدم . سنگدل شدی . بی احساس و بی تفاوت .................. تو رفتی . تنها شدم . غمگین و افسرده. بهت زده و گیج و با تمام وجود فریادت کردم . اما باز تو رفتی . محزون شدم دلگیر. افسرده و عصبی . تو را خواندم اما تو رفته بودی . فریادت کردم .نبودی . گریه کردم .....هیچ ..... متنفر شدم . از تو و از تمام احساسی که تو را میخواند منزجر . و تو همچنان نبودی . افسرده شدم . تنها شدم . غایب شدی . انتقام شدم .............. از ذهنم  رفتی . آزاد شدم . از دلم رفتی . فریاد شدم . اما فریادی غمگین . شکست خوردی . پشیمان شدی . برگشتی . مرا خواندی . تنها بودم غمگین بودم افسرده بودم اما نخواندمت . برگشتی . گیج شدم . گیج گیج. میخواستم بروم . تو نخواستی . میخواستم بروم قلبم نخواست . میخواستم بروم فکرم نخواست .اما عقلم گفت برو داشتم میرفتم که تو گفتی نرو التماس شدی . سر تا پا خواهش . حسرت و درد . اما من رفتم رفتم ولی هزار بارآرزو کردم : که ای کاش هرگز نمي آمدی و هرگز نمي رفتم...

زندگی اجبارست....

شاید آن روز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد  خبری از دل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس... زندگی

 اجبارست ......آن خدایی که بزرگش

 خواندی به خدا مثل منو تو

تنهاست....

حس غریب:

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهي كه بلغزد به نگاهم

من خودم بودم يك حس غريب كه به صد عشق و هوس مي ارزد...

منتظرت می مانم......

باز هم منتظرت مي مانم ***هر نفس با غم سبز تو غزل مي خوانم

باز هم آتشت اي عشق قديمي هر روز***مي کشد پنجه به ديوار و در زندانم

پي ديدار و ملاقات تو هرشب تا روز ***اشک و خون مي چکد از گستره چشمانم

همه مردم اين شهربه دنبال تواند***من هم از شوق تو اواره و سر گردانم

گرمي عشق نفسگير تو تابستاني است***کشته دست همين گرمي تابستانم

بي تو من بي سر وبي سامانم***کوچه هاي همه شهر پر از رنگ و رياست

باز هم منتظر امدن بارانم

رهگذر :

جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست

آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست

شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست

اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست

بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست

شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست

كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....

تو كيستي؟

                              تو كيستي ، كه من اينگونه ، بي تو بي تابم ؟
                                           شب از هجوم خيالت نمي برد خوابم .
                                                   تو چيستي ، كه من از موج هر تبسم تو
                                                           بسان قايق سرگشته ، روي گردابم !

                       تو در كدام سحر ، بر كدام اسب سپيد ؟
                                     تو را كدام خدا ؟
                                            تو از كدام جهان ؟
                                                  تو در كدام كرانه ، تو از كدام صدف ؟
                                                         تو در كدام چمن ، همره كدام نسيم ؟
                                                                                            تو از كدام سبو ؟
                                 من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه !
                                             چه كرد با دل من آن نگاه شيرين ، آه !
                                                     مدام پيش نگاهي، مدام پيش نگاه !
                                                           كدام نشأ دويده است از تو در تن من ؟
                                                               كه ذره هاي وجودم تو را كه مي بينند ،
                                   
                                                                          به رقص مي آيند ،
                                                                                           
                                                                          سرود مي خوانند !

                                               چه آرزوي محالي است زيستن با تو
                                                مرا همين بگذارند يك سخن با تو :
                                                تو آرزوي بلندي و  دست من ...

بي تـــــــــــــــــــــــــــــــو: