ٌ۩۞۩ٌ   افسون افسانه ای زیبــــا   ٌ۩۞۩

اين مقبره تنهايي من است
بهترين رفيق روزهاي تنهائيم
گاهي مظلومانه به من زل ميزند تا درونش چيزي بنويسم .
هرگاه پر ميشود خالي ميشوم
پس اي مهربان : آرام بخوان ...آهسته بيانديش ...و لحظه اي نجوايش كن...

××××××××××××××××××××××

اين نگارشهاي آزاد....
تنها حاصل لحظه ها ئيست كه به همراه خيال پردازيهايم
رنگ و رويي مي گيرد و من مي نويسمشان .
از اين رو نبايد انها را با شرح حال واقعيت محض اشتباه گرفت
چرا كه هيچ لزومي ندارد آنچه مي نويسم اتفاق افتاده باشد
اما شايد ريشه در واقعيیت دوانيده باشد....

××××××××××××××××××××

  فرياد سكوتم را گوش كن

  و نجواي خاموشي ام را معنا كن

  من مفهوم(( نگريستن))

  و(( نه گريستن )) هستم

  من ...

  براي زورق كوچك خوشبختي ام

  يك دريا گريسته ام ،

  تا در گل نشيند

  نهنگ آرزوهايم.

  در پايين سد سكوتم

  سكوت نكنيد

  تا مبادا سيلاب ويرانگر اندوهم

  جلگه سبز نگاهتان را

  فرو شويد

  موجي است سركش

  اما نهان

  كه آرامش ظاهرم را

  به صخره هاي سخت زمان خواهد كوبيد

  تا طفل فرو خفته ي فريادم

  بياموزد

  چگونه سر دهد

  سرود سبز(( نگريستن))

  و(( نه گريستن)) را.......